सकारात्मक प्रवाह ,,,,

आयुष्यात आलेल्या प्रसंगात, वादळात अनेक दुःखाचा, संकटांचा धीरोदात्तपणे सामना करणारे मोठी लोकं गृहकलहात, संसाराच्या फेऱ्यात अडकून पडले, कधी स्वतःच्या शहाणपणात तर कधी स्वतःचंच खरं करण्यात अनेकांचं आयुष्य असंच निघून गेलं याचं आपल्या वेड्या कुंपनात गुंतून, गुरफटून अशी कित्येक जण आपलं उज्वल भविष्य सुद्धा हरवून बसले आहेत..

पण प्रत्येक संकट, अनंत यातना असंख्य अडचणी सोसून, भोगून घरा, दारातील अडचणींतून बाहेर पडत काहीजनांनीच स्वतःचं भविष्य स्वतःच बनवलं आणि घडवलं, काहीतरी बनण्याच्या, वेगळं काहीतरी करण्याच्या इर्षेनं कोणत्याही परिस्थितीत झटत राहिले, जन्मानं मिळालेल्या प्रारब्धाशी दोन हाथ करत आपल्या भविष्यासाठी झुंजत राहिले, भोग भोगत अनेक अपयशही पचवले, पहाडा प्रमाणे कितीतरी मोठं दिव्यं ऐरावत मोजक्यांनीच अगदी लिलया पेललं, तप्त अग्नीत तावून, सुलाखून सोनं झाले, त्याच लोकांना ‘यश’ मिळालं, त्यांनीच इतिहास घडवला आणि त्यांनीच इतिहास लिहलाही.. 

याच अन अश्याच माणसांच्या भरभक्कम बाहूच्या अंगाखांद्यावर हे लखलखनारं जग आज तरलं आहे, याच लोकांच्या अंगात ठासून भरलेल्या हार न मानणाऱ्या ‘विर’ वृत्तीमुळं आणि त्यांच्याच ताकदीवर हे जग आज उभं आहे..

©रामदास

Advertisements

सुना है हर बात का जवाब रखते हो तुम..

क्या तन्हाई का भी इलाज रखते हो तुम..

“एकांत….”

लोकांच्या गोतावळ्यात राहूनही आपण एकटेच असतो, त्यापेक्षा थोडसं सगळ्यांपासून लांब एकांताच्या आश्रयात निघून जावं, स्वतःच्या मनाच्या शांती करिता.. कधी कधी नात्यात नवनिर्मितीसाठी दुरवाही असायला हवा, त्या दुराव्यानं आपल्याही लक्षात येतं की आयुष्यातील सोबतीचं ‛आपलं वर्तुळ’ आपल्याला नव्यानं आखण्याची गरज आहे, लोकांच्या गर्दीत मोजकीच पण आपली माणसं असावीत, थोडेच पण अगदी मनापासून आपले असलेले सोबती.. माणसाने शरीराने सोबत असण्यापेक्षा मनाने सोबत करायला हवी, नातं यालाच तर म्हणतात ना.?

आपलं त्यांच्याशी अन त्यांचं आपल्याशी असणारं नात्यातलं भांडण, राग, लोभ, वाद हे आपल्या एकमेकांच्या हितासाठी असावेत आणि असतातही पण बऱ्याचदा आपण एखाद्याच्या भल्यासाठी एखाद्याशी अबोल राहतो पण त्यांनाच आपल्या त्या अबोल पनाची किंमत रहात नाही, समोरच्याच्या मनाची काळजी आपण आपल्या मनापेक्षा जास्त घेतो याची जाणीव असणं म्हणजेच नातं.. कुठलंही नातं व्यक्ती अपघाताने/प्रयत्नाने जोडतो आणि ज्याच्या त्याच्या व स्वतःच्या कर्माने तो ते गमावतो.. परिस्थिती, नशीब, ही फक्त गमावल्यानंतरची वरवरची फक्त कारणे.. आपल्याशी प्रामाणिक भावनेने जोडलेली, वेळ प्रसंगी एकमेकांच्या हितासाठी एकमेकांवर हक्कानं राग वक्त करणारी माणसं म्हणजे आपली खरी “सोबत” अन तेच खरं “नातं”..

© रामदास कराड

Dear Kalam.. तुम्ही होतात ही सुद्धा एक अफवाच होती.. तुम्ही नाहीत ही सुद्धा एक अफवाच आहे..


शिक्षणाने माणसात सर्जनशीलता येते, सर्जनशीलतेने प्रगल्भ विचार येतात, विचाराने ज्ञान वाढते आणि ज्ञानाने माणूस महान बनतो – APJ Abdul Kalam
———————————————-
जनतेचे राष्ट्रपती (People’s President) अशी ख्याती हयातभर ज्यांना चिटकुन होती आणि त्यांच्या नंतरही प्रेरणादायी विचारांतुन त्यांचा लौकीक टिकून आहे, असे मिसाईल मॅन, भारतरत्न, डॉ.एपीजे अब्दुल कलाम (अबुल पाकिर जैनूलाब्दीन अब्दुल कलाम) १५ ऑक्टोबर हा कलाम सरांचा जन्मदिवस आज वाचन प्रेरणादिन म्हणून साजरा केला जातो, कलाम सरांचा युवक व लहान मुलांवर इतका प्रभाव होता की त्यांना दोन वेळा Youth I Con म्हणून घोषित केलं होतं ते खरंही आहे, कलाम सर आजही आम्हा युवकांचे प्रेरणास्रोत आहेत, यथा तथा परिस्थिती असलेल्या एका साधारण कुटुंबात १५ ऑक्टोबर १९३१ ला धनुषकोडी (रामेश्वरम, तमिलनाडु) येथे जन्मलेले कलाम सर असाधारण प्रतिभेचे मालक होते, मेहनत, बुद्धीमत्ता, विज्ञानाच्या सखोल अभ्यासाच्या जोरावर अशक्य काहीच नाही हे वचन सार्थ ठरवत, सामान्य व्यक्ती ते देशाचे राष्ट्रपती अश्या सर्वोच्च पदापर्यंत पोहचण्याचा कलामांचा प्रवास अगदी वाखण्याजोगा आहे, कलामांचं व्यक्तिमत्त्व तरुणांना लाजवणारं तर होतंच पण ते हर्षोउल्हासित करणारं होतं, कलाम सर सकाळी ४ वाजता उठून गणिताच्या ट्विशनला जात असत तेंव्हा ते ८ वर्षाचे होते, सकाळी लवकर उठण्याची सवय पुढे शेवटपर्यंत त्यांनी कायम ठेवली, ते सकाळी उठून वाचन आणि लिखाण करत असत, ते एकदम शिस्तप्रिय होते, राष्ट्रपती पदावर असताना देखील पुढील ६ महिन्याचे कार्यक्रम दिनक्रमासहित त्यांच्या डायरीत लिहून ठेवलेले असतं, कलाम सर वेळचे जितके पक्के होते त्याहूनही अधिक ते मनाचे सच्चे होते, कलाम सरांनी एका कार्यक्रमात त्यांच्या जिवनातील खंत, यश आणि अपयश काय आहे हे सांगितलं होतं तो एक प्रसंग इथं अधोरेखित करतोय..

मुंबईत एका महाविद्यालयीन कार्यक्रमात ते विद्यार्थ्यांशीं हित-गुज करत होते, विद्यार्थी मित्रांशी संवाद साधताना एका युवकाने त्यांना प्रश्न विचारला “सर” तुम्हाला इतकं यश मिळालं आहे, पण तुम्ही म्हणता की अपयशातून शिकून मी यश मिळवलं आहे, कधी तुम्हाला असं वाटतं का..? की तुम्ही अपयशी ठरला आहात किंवा जे तुम्ही करू शकला नाहीत त्याबद्दल तुम्हीला खंत वाटते..? डॉ.कलाम विचारमग्न होत व्यक्त होऊ लागले, ते म्हणाले, आज माझ्या घरी माझे ९८ वर्षाचे एक मोठे भाऊ आहेत, ते हळू हळू चालतात त्यांना खूप कमी प्रमाणात दिसतं, त्यामुळं कायमच घरात प्रकाश ठेवावा लागतो, आमच्या रामेश्वरम मध्ये वीज जात, येत असते, त्यामुळं घरात त्यांना इकडे-तिकडे फिरण्याची अडचण होते, म्हणून मी माघच्या वर्षी घरी एक सोलार पैनल बसवला आहे, दिवसा सूर्यप्रकाशने तो सोलार चार्ज होतो त्यामुळं रात्री घरात कायमच वीज पुरवठा नियमित राहतो, आता माझा भाऊ खुश आहे, जेव्हा मी माझ्या भावाला आनंदात पहातो तेंव्हा माझं मन आनंदाने भरून येतं, हे माझं यश आहे असं मला वाटतं…

पण त्याच वेळी मी माझ्या आई-वडिलांच्या आठवणीने गहिवरून जातो, वडील १०३ तर आई ९६ वर्ष जगली त्यांनाही त्यांच्या शेवटच्या वेळेत डोळ्यांनी दिसत नव्हते, त्या काळात तर वीज खूप वेळा जात असे, तेंव्हा असं सोलार वगैरे काहीच नव्हतं, तेव्हा मी माझ्या आई-वडिलांची अडचण दूर करण्यासाठी काहीच करू शकलो नाही, हीच खंत वेदने प्रमाणे आयुष्यभर माझ्या सोबत आहे, माझ्या जीवनातलं सर्वात मोठं हेच अपयश आहे हे सांगताना कलाम सर भावविवश झाले होते, तेंव्हा सर्व हॉल माञ विचारात पडला होता, एवढा मोठा माणूस असूनही पदाचा, सत्तेचा कसलाही फायदा त्यांनी स्वतःला अथवा आपल्या कुटुंबियांनसाठी घेतला नाही, शेवटपर्यंत देशप्रेम, देशहीत त्यांचा धर्म बनून राहिला यातच कलामांच मोठेपण दिसून येत, किती निखळ, प्रांजळ व स्वच्छ त्यांचं मन होतं आणि कर्तव्य न करू शकल्याची खंत देखील अजूनही त्यांच्या मनात होती, कलाम सर असे होते, असे त्यांचे विचार होते म्हणूनच ते असतानाही गौरविले गेले आणि नसतानाही ते त्यांच्या उच्च, आदर्शवादी विचाररुपी तेजातून अजूनही आपल्यात जिवंत आहेत..

शाळेत वर्गातल्या शेवटच्या बाकावर बसलेले कलाम असतील, कोणी सकाळी पेपर वाटत शिक्षण घेत असेल तेही कलाम असतील, पुस्तके कलामांचे मिञ होते पुस्तकं वाचनात आकंठ बुडालेले कलाम असतील, कोणी गीता आणि कुराण एकत्र पठण करीत असेल तिथंही कलाम असतील, कोणी संगीताची आवड जोपासत असेल कलाम तिथंही असतील, खचलेल्या मनाला अग्नीपंख देत, स्वप्न पाहायला लावत असतील कलाम तिथंही असतील, कोणी चुकलेल्याला मार्ग दाखवत असेल तिथंही कलाम असतील, कोठे विज्ञानाचा प्रयोग करत असलेले कलाम असतील, कोणीतरी नाविन्याचा शोध घेत असेल तिथंही कलाम असतील, कुणी एखादं मिसाईल तयार करत असेल ते कलाम असतील, कोणी विद्यार्थी, युवक, बालकांना प्रेरणा देत प्रेरित करत असेल तिथंही कलाम असतील, कलाम सर आजही जिवंत आहेत, आमच्या आचारात, विचारांत, आदर्शात, दिलेल्या धड्यात, शिकवलेल्या तत्वज्ञानात आणि त्यांनी लिहलेल्या सर्वांगसुंदर प्रेरणादायी “विंग्स ऑफ फायर, इग्नाइटेड माइंड्स, इंडिया 2020” यांसारख्या प्रसिद्ध पुस्तकांत जे की तरुणमित्रांना प्रेरणा देत जागृत करत आहेत, त्यांनी केलेल्या प्रत्येक कार्यातून ते आम्हाला आजही मार्गदर्शन करतात म्हणून कलाम अजूनही आजही जिवंत आहेत.. !!
———————————————-
कलामांच्या प्रेरणादायी विचारांना माझा सलाम _/!\_ #HappyBirthdayKalam
© रामदास कराड

लवकरच अंतिम संघर्षाची दुंदुभी निनादेल.. आम्हाला बंदुकीच्या फैऱ्यांनी उडवा…

तमाम देशवासीयांची इच्छा होती, या अनमोल तरुणवीर क्रांतीकारांना जीवनदान मिळावे, यांना फाशी होऊ नये यासाठी भगतसिंह, सुखदेव, राजगुरू यांचे वकील श्री.प्राणनाथ मेहता हे फाशीच्या २ दिवस आधी कारागृहात येऊन या वीरांना हाथ जोडून विनंती करत होते की तुम्ही सरकारकडे दयेचा अर्ज द्यावा , तुम्हाला माफी मिळेल, हे वाक्य कानावर पडताच सुखदेव, राजगुरू हे मेहतावर खवळले, भगतसिंहांनी हसून त्या दोघांना शांत केलं आणि म्हणाले की तुम्ही मसुदा तयार करा, एक पत्र आमच्याकडेही तयार असेल, वकील मेहता खुश होऊन परतले आणि मसुदा सोबत घेऊन परत आले, तेव्हा भगतसिंह म्हणाले, तो मसुदा राहू द्या हा कागद पहा, तो कागद म्हणजे भगतसिहांचं आणि मेहतांचं दयेचा अर्जाविषयी बोलणं होण्याच्या आगोदरच पंजाब सरकारला भगतसिंहांनी एक पत्र पाटवल्याची ती एक प्रत होती, त्यात भगतसिंहांनी फाशीची माफी नाही तर बंदुकीच्या गोळ्यांची मागणी केली होती,

२० मार्च १९३१
भारताचे स्वातंत्र्य आता फार दूरचे स्वप्न राहिले नाही, साम्राज्यवाद, भांडवलशाही आता फक्त थोड्याच दिवसांचे पाहुणे आहेत, खुल्या दिलाने आम्ही ज्यात भाग घेतला आणि ज्याबद्दल आम्हाला अभिमान वाटतो, त्या युद्धाची सुरुवात ना आम्ही केली आहे, ना आमच्या प्राणांसोबत समाप्त होणार आहे, आधीच उज्वल बनवलेल्या ऐतिहासिक साखळीमध्ये आमचे बलिदान हे आणखी एक कडी ठरेल, क्रांतीच्या या पुजावेदीवर आम्ही आमचे यौवन नैवैद्य म्हणून आणले आहे, या महान ध्येयासाठी मोठ्यात मोठा त्यागसुद्धा कमीच आहे, आम्ही संतुष्ट आहोत आणि क्रांतीच्या आगमनाची उत्सुकतेनं प्रतीक्षा करीत आहोत या देशात क्रांती “चिरायू” होवो, कोर्टाने आम्हाला फाशीची शिक्षा सुनावली आहे, पण आमची अशी अंतिम इच्छा आहे की (‘आम्हाला युद्धबंदी मानले जावे’ आणि ‘फासावर चडवण्यापेक्षा बंदुकीच्या गोळ्यांनी उडवावे’)

२० मार्च १९३१ फासावर लटकवण्याच्या २ दिवस आधीचे हे पत्र म्हणजे भगतसिंहांच्या उच्चं विचारांची सर्वोत्तम सुपीकता दर्शवत, अवघे २३ वर्ष ५ महिने २३ दिवस जगलेला “शहीद ए आजम – हुतात्म्यांचा मेरूमनी” या देशासाठी प्राणपणाने, प्रसंगी प्राणार्पण करण्याच्या उदात्त हेतूने या देशासाठी झुंजत होता,अगदी शेवटच्या क्षणी इच्छा, आकांक्षा त्याग, आत्मबलिदान काय असू शकते याचं आदर्श, मूर्तिमंत उदाहरण म्हणजे भगतसिंह, सुखदेव, राजगुरू.. या स्वातंत्र्याचा लढा लढताना अगणित योद्धे मारले गेले; काहींनी या भूमीच ऋण फेडण्यासाठी हसत हसत मृत्यूला आलिंगन दिल, त्यांची आठवण जिवंत ठेवणे त्यांच्या आदर्शवादी विचारांचा जागर करणे हे आपले परमकर्तव्य आहे, आज ‘भगतसिंह’ यांची ८६ वी जयंती आहे; त्यांच्या कार्य-कर्तुत्वाचं स्मरण करत या लेखारूपी त्यांच्या आठवणींना उजाळा देत त्यांच्या विचारांसमोर मी नतमस्तक होत आहे..

_/!\_
–––––––––––––––––––––––
२८ सप्टेंबर १९०७ – २३ मार्च १९३१
ऐ ‘भगत’ तू जिंदा है, हर लहुँ के कतरें में..
सरहद के उसपार भी.. सरहद के इसपार भी..

© रामदास कराड

“ तु म्हणजे…. ,

“तु म्हणजे माझ्या आयुष्यातून हरवलेलं एक क्षण आहेस, तु वेगळी आहेस कुठे तु तर माझं मन आहेस..,

थरथरतात पावलं आजही तुझ्या दाराशी , प्रामाणिक आहे ‛मी’ अजूनही वेचलेल्या त्या पावसातील गारांशी.. ,

“ तु म्हणजे माझ्या आयुष्यातून हरवलेलं एक क्षण आहेस, तु वेगळी आहेस कुठे तु तर माझं मन आहेस..,

तुटलेलं ‛मन’ जोडण्याचा प्रश्न तेवढा सोपा नसतो , ‛संसार’ म्हणजे झाडावर बांधलेला खोपा नसतो.. ,

“तु म्हणजे माझ्या आयुष्यातून हरवलेलं एक क्षण आहेस, तु वेगळी आहेस कुठे तु तर माझं मन आहेस..,

भरून येतील डोळे तुझे मी तुझ्या जवळ नसताना , एकटं वाटेल ‛तुला’ ; सगळं जग तुझ्या जवळ असताना , पण तु रडू नकोस , कारण तुला माहीत आहे ; मला तुला पाहायचंय नेहमीच हसताना ,

“तु म्हणजे माझ्या आयुष्यातून हरवलेलं एक क्षण आहेस, तु वेगळी आहेस कुठे तु तर माझं ‛मन’ आहेस..,

सदैव तुझाच.. अज्ञात मी ”….;

“काश किताबें पढना ही एक नाैकरी हाेती ”

“काश”..

किताबें पढना ही एक नाैकरी हाेती, ताे जिंदगी कितनी बहुरंगी हाेती, चरितार्थ भी चलता और घरवाली भी नाराज ना हाेती..!

“काश”..

किताबें पढना ही एक नाैकरी हाेती, समय का पता न हाेता मन मे एक नशा रहता, जिंदगी एक खूली किताब हाेती..!

“काश”..

किताबें पढना ही एक नाैकरी हाेती, किताबें लेने देनें के बहाने हजाराे दाेस्त मिलते, राेज एक नया विश्व खूलता, नये नये विचार समझते जीवन मे किसी की गुलामी न हाेती..!

“काश किताबें पढना ही एक नाैकरी हाेती ”

– “गुलजार साहब…”

📚📚 ✍✍ 📚📚 ✍✍ 📚📚