“एकांत….”

लोकांच्या गोतावळ्यात राहूनही आपण एकटेच असतो, त्यापेक्षा थोडसं सगळ्यांपासून लांब एकांताच्या आश्रयात निघून जावं, स्वतःच्या मनाच्या शांती करिता.. कधी कधी नात्यात नवनिर्मितीसाठी दुरवाही असायला हवा, त्या दुराव्यानं आपल्याही लक्षात येतं की आयुष्यातील सोबतीचं ‛आपलं वर्तुळ’ आपल्याला नव्यानं आखण्याची गरज आहे, लोकांच्या गर्दीत मोजकीच पण आपली माणसं असावीत, थोडेच पण अगदी मनापासून आपले असलेले सोबती.. माणसाने शरीराने सोबत असण्यापेक्षा मनाने सोबत करायला हवी, नातं यालाच तर म्हणतात ना.?

आपलं त्यांच्याशी अन त्यांचं आपल्याशी असणारं नात्यातलं भांडण, राग, लोभ, वाद हे आपल्या एकमेकांच्या हितासाठी असावेत आणि असतातही पण बऱ्याचदा आपण एखाद्याच्या भल्यासाठी एखाद्याशी अबोल राहतो पण त्यांनाच आपल्या त्या अबोल पनाची किंमत रहात नाही, समोरच्याच्या मनाची काळजी आपण आपल्या मनापेक्षा जास्त घेतो याची जाणीव असणं म्हणजेच नातं.. कुठलंही नातं व्यक्ती अपघाताने/प्रयत्नाने जोडतो आणि ज्याच्या त्याच्या व स्वतःच्या कर्माने तो ते गमावतो.. परिस्थिती, नशीब, ही फक्त गमावल्यानंतरची वरवरची फक्त कारणे.. आपल्याशी प्रामाणिक भावनेने जोडलेली, वेळ प्रसंगी एकमेकांच्या हितासाठी एकमेकांवर हक्कानं राग वक्त करणारी माणसं म्हणजे आपली खरी “सोबत” अन तेच खरं “नातं”..

© रामदास कराड

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: