महाविद्यालयीन जीवन…

महाविद्यालयीन जीवनात असताना आम्ही जिल्ह्यातल्या राजकारणावर बोलायचो. या त्या नेत्यांवर, स्थानिकच्या विषयवार उगाच बडबडायचो. अर्थहीन चर्चा असायच्या त्या. आज पुण्यात आजची विद्यार्थी मिञ #JNU दिल्ली आणि चालू घडामोडींवर बोलताना, मतं व्यक्त करताना दिसतात

ते पाहिलं की वाटतं, आपण खरंच कधी काळी म्हणजे अगदी महत्वाच्या वेळी किती मागे, आणि अप्रगत होतो, याची जाणीव होते. गाव खेड्यातून मोठ्या शहरात आल्यावर विचार मोठे होतात. नवं-जुनं कळतं, पाहायला मिळतं, स्वप्न मोठी होतात, व्यक्तिमत्वाला आकार येतो, नवे बदल होतात.

मोठ्या शहरातल्या या वातावरणात त्या विद्यार्थी मित्रांच्या गप्पा-गोष्टी ऐकल्या की आजही वाटतं, या मुलांमध्ये जी समज आज आहे, ती त्यावेळी, त्या वयात आपल्यात नव्हती. आपण आजही खूप मागे आहोत. घोळक्या घोळक्यांनी बसलेला मुला-मुलींचा चर्चेचा कट्टा पाहिला,

की वाटतं आपण महाविद्यालयात फक्त नावाला शिकलोय. या नव्या जुन्या गोष्टींचा, मोठ्या शहरात वावरण्याचा, शिकण्याचा गधंच आपल्याला नाही अनुभवता आला कधी. आपला चांगला असो वा वाईट पण तो वैचारिक विकास, ती बैठक अनुभववायची राहूनच गेली.

ओंकारेश्वर मंदिर जवळील ब्रिजवरून रात्रीच्या कुशीत विसावलेलं पुणं !

आजही त्या मोठ्या शहरातल्या, त्या मोठ्या महाविद्यालयात परत जावं वाटतं, तिथं जाऊन शिकावं वाटतं, उठावं, बसावं, तिथलं वातावरण अनुभवावं वाटतं. पण ते आता शक्य नाही. काळ फार पुढे वाहून गेलाय. अन् मी देखील आता काळाच्या फार पुढे निघून आलोय.

मनात आयुष्यभर एक रुखरुख कायम राहणार आहे ; ती याच गोष्टीची की, महाविद्यालयीन जीवन आपल्याला अनुभवता आलं नाही. वेळ होती, काळ होता. पण ती मज्जा – मस्ती आपल्या वाट्याला आलीच नाही.

शेवटी आयुष्य पुढे निघून जातं, काळ माणसाला पुढे वाहून नेतो. पण खंत माञ उरात कायम राहून जाते. ती आपण ते जीवन न जगल्याची !

~ रामदास कराड

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: