….अन् दगडांची फुलं झाली !

आठवतोय मला, तो साल २०१५ चा, तो दिवस. केवळ निर्मळ श्रद्धेपोटी भगवानबाबांच्या समाधी समोर नतमस्तक होण्यासाठी आम्ही गडावर गेलेलो. काहीही दोष नसताना त्यावेळी काही समाजकंटक हातांनी साहेबांच्या गाडीवर दगडं मारली. पण मनात निखळ श्रद्धा होती.

ती बाबांप्रती. बाबांच्या गादीप्रती. जी श्रद्धा कधी तसूभरही कमी झाली नाही, ना तो विचार कधी ढळू दिला. साहेब लढत होते, एकाकी. बाबांचा आशीर्वाद मोठा ! बाबांच्या गादीचा मान मोठा ! हे मानून त्या श्रद्धेपोटी साहेब गडाचा भक्त, गडाचा पाईक म्हणून गडावर आलेले होते.

राष्ट्रसंत श्री.भगवानबाबा सानप यांच्या भगवानगड येथील समाधीस्थळी सामाजिक न्याय मंत्री तथा बीड जिल्ह्याचे पालकमंत्री ना.श्री. धनंजयजी मुंडे साहेब दर्शन घेताना !

कारण नसताना समाजाने दूर लोटलं, पण सामान्य माणसासाठी संघर्ष करण्याची वाट साहेबांनी कधी सोडली नाही. संघर्ष तर साहेबांचा खरा सखा-सोबती. समाजात वावरत असताना लोकं जळजळीत नजरेने साहेबांना पहायचे. कित्येक वेळेस नावाचा उपमर्द करायचे. त्यावेळी जाणून बुजून काही लोकांनी समाजात ‘खलनायक’ ही उपमा बहाल केली.

पण भगवानबाबांचा आशीर्वाद पाठीशी कायम होता. साहेब चालत होते, सामान्य माणसासाठी लढत होते. अखंड.. अविरत.. होयऽऽऽ अविश्रांत.. साहेब कष्ट उपसत राहिले. वेळ लागला, संघर्ष आणि साहेब हे तर समीकरणच झालेलं. शेवटी सत्याला परीक्षा द्यावी लागते. त्याला आमचे साहेब तरी कसे अपवाद असतील..? साहेबांना तर अग्निपरीक्षा द्यावी लागली.

हळू हळू काळ बदलत गेला, सत्य – असत्याच्या लढाईत समाजाने, सामान्य माणसाने सत्याला ओळखलं आणि परळीच्या मायबाप जनतेनं सत्याला खरा न्याय दिला. गडाचे मठाधिपती शास्त्री महाराजांनी आज्ञा केली, ‘आशीर्वाद घेण्यासाठी गडावर याऽऽऽ..’ हा बाबांवरील श्रद्धेचा चमत्कार होता. अतूट श्रद्धा होती.

साहेब राज्याचे सामाजिक न्याय मंत्री म्हणून शपथ घेतल्यानंतर पहिल्यांदाच आज नारायणगड, गहिनीनाथगडाचे दर्शन घेऊन भगवानबाबांच्या समाधी समोर नतमस्तक होण्यासाठी भगवानगडावर आले, आजचं चिञ माञ वेगळं भासलं.

सारा परिसर त्याच माणसांच्या गर्दीने फुलून गेला होता. सारा भगवानगड परगणा आपल्या लेकाच्या कौतुकाला गडावर गोळा झाला होता. आज सारा गड स्वागताला सज्ज होता. कधी काळी ज्या हातात दगडं होती, त्या हातात आज फुलांच्या माळा घेऊन लोकांचा मेळा गडावर जमला होता.

हे सारं आगळं वेगळं चिञ पाहून डोळ्यासमोर आजवरचा प्रवास लख्खं खडा राहिला. सारं काही एकदम आठवलं.

खलनायक ते नायक होण्याचा आजपर्यंतचा साहेबांचा सफर सोप्पा माञ अजिबात नव्हता. ज्यांनी नाकारलं, त्यांनी आज स्वीकारलं, जळजळीत नजरा अनुभवलेल्या डोळ्यातून किती कौतुक आणि किती कुतूहल ओसंडून आज वाहत होतं, ते चेहऱ्यावरील भाव पाहून जाणवत होतं.

आजचा हा दिवस पाहण्यासाठी कितीतरी साहेबांनी भोगलं होतं. मनात प्रचंड मोठी समाधानाच्या भावनेनं दाटी केलेली असताना, ते सारे दृष्य शब्दांत रंगवायला शब्द माञ आज अपुरे आहेत. राहून राहून एक विचार माञ मनात माझ्या घर करून कायम राहिला आहे,

‘दगडांची फुलं झाली पण दगडांची फुलं करायला ‘धनंजय मुंडे’ च व्हावं लागतं !’

#DMनायक
#संघर्षयोद्धा

~ रामदास कराड

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: